يكي از دوستانم ( شايد دوستي آشنا تر از آشنا ) وبلاگي دارد در مورد
اتفاقات روزانه و تفكرات زندگيش كه چه شيرين است . نمي دانم چرا هر وقت كه
مي خوانم گريه مي كنم ! حتي اگر مطلبي خنده دار داشته باشد ! چند وقتي هست
كه نديدمش از تابستان و بايد باز تا عيد صبر كنم . آن بار هم چون به خاطر
همسرش سفر كرده بود نخواستم وقتش را بگيرم و وقتش را مال خود كنم در حالي
كه مال من نبود . دلم مي گيرد نمي دانم چرا 
حتي
نمي دانم كه او حتي لحظه اي به اين فكر كرده است نمي دانم ، نمي دانم
........................................ ولي ميدانم كه او در فكر من
عزيز است . و كلامش شيرين و هماهنگ با سازي كه در درونم مي سرايد ترانه
هاي زندگيم را .
گریه راه تماشا گرفته
ن هنوز پنجاه سالش نشده بود که پارسال هماین روزها از دنیا رفت. گمان کنم تداخل دارویی کشتش. خیلی غمگین شدم. زن آرامی بود که آهسته و پیوسته تلاش میکرد تا زندگیش را – که برایش دقیقا به معنای زندگی خانوادگیش بود – بهتر کند. بارها به ذهنم رسیده بود که روزی به او چیزی بگویم که شادش کند. فقط نمیدانستم چه بگویم. و بعد گفتند رفت و دیگر دانستن یا ندانستنش فرقی نمیکرد. کسی نبود که چیزیش بگویم.
امروز بعد از یک سال رفتیم خانهاش، میرفتند بهشت زهرا. ده دقیقه دیر رسیدیم و رفته بودند. کاممان تلخ بود، تلختر شد. راه میرفتیم که کمی تلخی برود. هوا خوش بود. بارانکی می زد و میایستاد. کنار خیابان چمن بزرگ پرگلی بود. زنی جلوی ما میرفت. چه قدر چاق بود و چه قدر چاق بودنش دوستنداشتنیترش میکرد. شاید پنجاه متری از ما جلوتر بود. رفت توی چمن. گاه خم میشد و گلی را چنگ میزد و بعد دیگر گل نبود. نمیچید. چنگ میزد. یک بار، دو بار، ده بار، صد بار، وقتی بهش رسیدیم دادکی زدم که «آخه چی کار میکنی شما خانوم؟»
و برگشت؛ خندان. در دستش کیسهای نایلونی بود، از اینها که چهار پنج کیلو میوه میگیرد، پر از گلبرگ رز. گفت «برای روی سر عروس میبرم». گفتم «بله؟» گفت «پژمردهها را میبرم که بریزیم سر عروس». گلبرگ پژمردهای توی کیسه نبود. باغبان سلانه سلانه از کنارمان گذشت و چیزی نگفت. ما هم دست هم را گرفتیم و رفتیم تا زن هر رزی را که دوست دارد پژمرده ببیند.
من خواندم بارها و بارها اما بازهم مي خواهم به خوانم .
حتي
نمي دانم كه او حتي لحظه اي به اين فكر كرده است نمي دانم ، نمي دانم
........................................ ولي ميدانم كه او در فكر من
عزيز است . و كلامش شيرين و هماهنگ با سازي كه در درونم مي سرايد ترانه
هاي زندگيم را .
گریه راه تماشا گرفته
ن هنوز پنجاه سالش نشده بود که پارسال هماین روزها از دنیا رفت. گمان کنم تداخل دارویی کشتش. خیلی غمگین شدم. زن آرامی بود که آهسته و پیوسته تلاش میکرد تا زندگیش را – که برایش دقیقا به معنای زندگی خانوادگیش بود – بهتر کند. بارها به ذهنم رسیده بود که روزی به او چیزی بگویم که شادش کند. فقط نمیدانستم چه بگویم. و بعد گفتند رفت و دیگر دانستن یا ندانستنش فرقی نمیکرد. کسی نبود که چیزیش بگویم.
امروز بعد از یک سال رفتیم خانهاش، میرفتند بهشت زهرا. ده دقیقه دیر رسیدیم و رفته بودند. کاممان تلخ بود، تلختر شد. راه میرفتیم که کمی تلخی برود. هوا خوش بود. بارانکی می زد و میایستاد. کنار خیابان چمن بزرگ پرگلی بود. زنی جلوی ما میرفت. چه قدر چاق بود و چه قدر چاق بودنش دوستنداشتنیترش میکرد. شاید پنجاه متری از ما جلوتر بود. رفت توی چمن. گاه خم میشد و گلی را چنگ میزد و بعد دیگر گل نبود. نمیچید. چنگ میزد. یک بار، دو بار، ده بار، صد بار، وقتی بهش رسیدیم دادکی زدم که «آخه چی کار میکنی شما خانوم؟»
و برگشت؛ خندان. در دستش کیسهای نایلونی بود، از اینها که چهار پنج کیلو میوه میگیرد، پر از گلبرگ رز. گفت «برای روی سر عروس میبرم». گفتم «بله؟» گفت «پژمردهها را میبرم که بریزیم سر عروس». گلبرگ پژمردهای توی کیسه نبود. باغبان سلانه سلانه از کنارمان گذشت و چیزی نگفت. ما هم دست هم را گرفتیم و رفتیم تا زن هر رزی را که دوست دارد پژمرده ببیند.
من خواندم بارها و بارها اما بازهم مي خواهم به خوانم .
+ نوشته شده در جمعه 28 دی1386ساعت 2:8 توسط احمد نيرومند
|
